Wanneer je kinderen klein zijn heb je wel eens van die nachten dat alles tegen zit en je zelf niet aan slapen toekomt. Alhoewel onze kinderen deze fase alweer voorbij zijn hadden we vannacht een déjà vu. Het weekend ging prima van start met ons vaste gezinsontbijtje. Op ons gemakje door de zaterdag heen. Fré was afgelopen week flink ziek geweest (meer dan 40 gr. koorts) maar was weer aardig opgeknapt. Heerlijk vis gegeten met vrienden en deze laten zwemmen in top bubbels. Nu heeft Mir een beetje last van slapeloosheid als ze een paar glazen wit op heeft, normaal gesproken heb ik dat niet maar vannacht dus wel. De Smeetsjes waren net twee wentelteefjes en konden de slaap niet vatten. Ergens rond een uur of 2 begon Fré vreselijk te hoesten. Het hoesten bleef maar door gaan, pas tegen een uur of 5 waren de hoestremmers effectief en daalde de stilte neer…. Past wel een beetje in de setting van de eerste twee weken van het jaar. Het was natuurlijk de bedoeling om lekker rustig van start te gaan meer in plaats daarvan moesten we plankje gas geven om alles bij te houden. Niets leek vanzelf te gaan en kleine ongelukjes aan de lopende band, gebroken telefoon, gatenzaag kapot en meer van dat soort dingen. Her en der iets te veel vervelende (medische) toestanden bij vrienden en familie maar ook binnen ons eigen gezin. Naast de griep van Fré iets raars met Yanniek d’r ogen, Mir met een aandachtspuntje, heb zelf ook nog een actiepuntje staan. We gaan dus een paar afspraakjes aflopen in het ziekenhuis. Maar voor we dat doen gaan we eerst nog even genieten van een rustige zondag en een gatenzaag bij de buurman lenen.